Blog

  • marielleslifestyle

Dagboek aan mijn kleine spruit #9: Een jongen of een meisje?



Dag lieve kleine spruit,


In de afgelopen weken is er veel gebeurd. Ik heb een videogesprek gehad vanuit het werk en onlangs zagen we jou weer op de echo! De eerste keer alleen ik en de tweede keer mocht papa er gelukkig bij zijn.



Tijdens het videogesprek van het werk hebben we het gehad over het Covid-19 protocol wat we aan gaan houden. Op het werk moet er namelijk ook 1,5 meter afstand worden gehouden en hebben we allerlei maatregelen rondom schoonmaak en dergelijke doorgesproken. Iedereen heeft vragen kunnen stellen en het belangrijkste van alles, wanneer gaan we weer van start? Eigenlijk zou dit op 11 mei zijn, op mijn verjaardag, maar die datum zijn we al voorbij. Nu hebben ze het over eind mei, maar het kan natuurlijk zo veranderen. Wat dat betreft wachten we nog even af.


Op 4 mei, toen ik 19 weken zwanger was van jou, had ik de 20 weken echo. Papa mocht nog niet mee vanwege alle restricties rondom Covid-19, maar hij mocht wel de eerste 5 minuten videobellen. Ondertussen heeft hij in de auto gewacht terwijl ik de echo had. Die dag deelde ik een geheimpje met de echoscopiste wat nog niemand wist! Zelfs papa niet, hihi. Papa heeft altijd al willen weten of jij een jongetje of meisje zou worden, ik wilde dat het een verrassing zou zijn tot aan jou geboorte. De laatste 4 a 5 weken was ik wel al een beetje aan het twijfelen. Ik begon toch wel een beetje nieuwsgierig te worden, maar had dus helemaal niemand iets verteld. Toen heb ik besloten dat ik op de dag van de echo de knoop zou doorhakken. Toen de echoscopiste vroeg ‘Willen jullie het geslacht weten?’ heb ik verteld dat papa dit wel wilde weten, en ik eigenlijk eerst niet. Dat ik het uiteindelijk wél wil weten, maar het wel leuk vind om samen met papa erachter te komen of je een jongetje of meisje bent. De echoscopiste stelde voor om het op een blaadje te schrijven, wat ze vervolgens in een envelop zou stoppen.


Vervolgens ging ik liggen, en ging ze de echo maken. Uiteindelijk heb ik er bijna 1 uur lang gelegen, omdat ze niet alles goed kon zien. Ik vond het wel super fascinerend! Ze kunnen je hartje zien, maar ook je nieren en je blaas. We konden 10 vingertjes en 10 teentjes tellen en je natuurlijk zien bewegen. Na dat uur zei ze dat we een nieuwe afspraak moesten maken, omdat o.a. je hartje en je hartkleppen niet duidelijk genoeg in beeld waren geweest en dit nog wel goed gecontroleerd moest worden. Dus maakte ik een nieuwe afspraak voor 11 mei, mijn verjaardag. Ohja, de echoscopiste had niet opgeschreven of je een jongetje of meisje wordt, want op de manier waarop jij lag kon ze dat niet goed op beeld krijgen.


11 mei gingen we dus weer terug. De dag daarvoor werden we nog gebeld dat papa er dit keer wel bij mag zijn. Papa vond dit heel fijn, want hij had de eerste keer best wel in spanning gezeten. Wat er toen gebeurde was heel leuk! We hadden namelijk dezelfde echoscopiste als de eerste keer, dus toen we binnen waren, ik inmiddels op het bed lag en papa op een stoel zat, zei ze ‘Het geslacht mag in beeld hè’. Papa zei meteen ‘Nee, nee, nee’ omdat hij nog steeds in de veronderstelling was dat ik het niet wilde weten, en niet wilde dat er per ongeluk een fout gemaakt zou worden. Toen ik vervolgens ‘Jawel, ze heeft gelijk, het geslacht mag in beeld’ zei, was hij totaal verbluft. Zijn gezicht sprak echt boekdelen, je zag gewoon dat er kortsluiting ontstond, hahaha. Vervolgens ging de echoscopiste weer de echo maken en de dingen bekijken die ze de vorige keer niet of niet goed had kunnen zien. En toen kwamen we er dus achter dat je een…….








Meisje bent! Super leuk! Ik was meteen heel blij dat ik er toch voor had gekozen om het wel te weten te komen. Papa zei ook dat hij het heel leuk vond dat we er samen achter zijn gekomen dat je een meisje bent. Een perfecte samenloop van omstandigheden, omdat in de dagen tussen de 1e en 2e keer van de 20-weken echo de maatregelen rondom Covid-19 waren versoepeld en hij er dus deze 2e keer wel bij mocht zijn.


Het enige punt was, nu nog een meisjesnaam verzinnen. Vanwege een bepaalde traditie met namen aan papa’s kant van de familie, hadden we al wel een jongensnaam uitgekozen, maar een meisjesnaam nog niet. Toen we thuiskwamen van de echo zijn we meteen gaan zoeken. In ons zoekproces zagen we in de stamboom van mij dat er de laatste 4 generaties (inclusief ikzelf) onbewust een traditie is ontstaan. We vinden het dus super leuk om die traditie voort te zetten. Uiteindelijk wisten we na ongeveer een kwartier hoe we jou gaan noemen, maar dat houden we voor de rest van de wereld natuurlijk nog even geheim ;-)


In deze blog serie ‘Mommy to be’ houd ik jullie op de hoogte van alle ontwikkelen rondom mijn zwangerschap. Van de keuze om voor een kindje te gaan tot de uiteindelijke bevalling. Vanaf nu komt er in deze categorie regelmatig een blog online, dus blijf de website in de gaten houden!

39 keer bekeken

© 2018 by Mariëlle Nooijen. Proudly created with Wix.com

  • Facebook Basic Black
  • Black Instagram Icon