Blog

  • marielleslifestyle

Schrijven is emotie

Na lezen, herschrijven, grammatica en spelling nakijken, de opbouw van het verhaal veranderen, maar vooral zwoegen, is de tweede versie van mijn musical af. Het heeft ruim een half jaar geduurd om dit af te maken, nadat ik feedback heb gekregen op de eerste versie. Wat was het wederom een mooie reis.

Ook het schrijven van de eerste versie was van een mooie reis, begrijp me niet verkeerd, maar bij de tweede versie voelde ik dat dit het echt was. De opbouw van het verhaal was een stuk beter, alle randthema’s die wel in het eerste verhaal zaten, zijn er inmiddels uit gefilterd enzovoorts. Alles voelde nóg beter dan de eerste versie.


In de eerste versie van het treatment lag het verhaal een stuk dichter bij mezelf, wat het erg emotioneel maakte. Mijn onderbuikgevoel gaf wel aan dat het technisch nog niet goed genoeg was, wat later bevestigd werd door de feedback die ik kreeg. Ook al was de eerste versie een stuk persoonlijker, door mijn onderbuikgevoel kwam de feedback een stuk minder hard aan. Dat heeft het proces van het herschrijven een stuk gemakkelijker gemaakt.


Het heeft toch een tijdje geduurd voordat versie twee af was. Dat komt omdat ik vooral schrijf op de momenten dat ik inspiratie krijg. De dag dat ik de tweede versie afrondde heb ik echt uren zitten schrijven. Toen heb ik een flinke slag kunnen slaan, en voordat ik het wist was het af. Die drang is er dan ook heel erg om het op zo’n moment af te maken, omdat ik dan in een flow zit. Schrijven kan dat met mij doen op momenten van een overvloed aan inspiratie. Focus hebben, het ontstaan van een flow, waardoor ik de tijd vergeet en mijn hongergevoel wordt uitgeschakeld.


Zodra ik het einde van de tweede versie voelde naderen, werd ik zenuwachtig. Ik ging een veelvoud aan musicalsongs opzoeken op YouTube om mijn inspiratie te voeden. Mijn vingers vlogen over het toetsenbord. Het zweet brak me uit, mijn ademhaling werd sneller en ik zat zowat te shaken op mijn stoel van emotie. Van tijd tot tijd moest ik mijn tranen bedwingen.


En toen was mijn verhaal af. Een overvloed van een mengeling aan emoties. Trots, blijdschap, opluchting, bevrijding, maar ook verdriet. Verdriet omdat het nu af is. Ja oké, het is nooit helemaal af, want de volgende keer als ik feedback krijg, ga ik weer verder schrijven. Voor dat moment was het af, en dat was verdrietig, want het schrijven, het proces geeft me levensvreugde. Met tranen in mijn ogen ging ik naar boven om snel even te douchen, voordat we gaan eten. En toen kwamen de tranen. Ik stond te huilen, te snikken, en het zal er wel heel lelijk uit hebben gezien. Dat is niet belangrijk, maar de ontlading was overweldigend. Daarna, tijdens het avondeten, kreeg ik geen hap door mijn keel. Vol van emotie, in de letterlijke zin van het woord, want ik had echt geen honger.


En dat brengt me tot de titel van dit blog. Schrijven is emotie, voor mij althans. Niet iedere schrijver zal dezelfde ervaring hebben. Met dit blog wil ik jullie laten zien wat het voor mij doet en met mij doet.

3 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven

Inspiratie, een vreemd fenomeen

Het komt soms op de gekste momenten. Inspiratie. Inspiratie om te schrijven, over zakelijke alternatieven om te groeien, of inspiratie voor de aankleding bij het kerstdiner (ja ja, de struggle is real

© 2018 by Mariëlle Nooijen. Proudly created with Wix.com

  • Facebook Basic Black
  • Black Instagram Icon