Blog

  • marielleslifestyle

Wat ik nog niet eerder vertelde


In mijn eerdere blogs schreef ik hoe het gaat met onze TTC reis. Er is tot nu toe nog niet veel meer te melden. Inmiddels zitten we in maand 5 van onze TTC reis, maand 4 was dus weer niet raak. Hoewel die verandering van focus me meer rust geeft, wil ik wat meer over mijn achtergrond kwijt. De reden waarom ik al best lang een kinderwens heb en waarom die zo groot is.



Om even een beeld te schetsen, ik ben nu 28 jaar oud en toen ik een jaar of 19 was kreeg ik de diagnose PCOS bij mijn gynaecoloog in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Dat is dus inmiddels zo’n 9 jaar geleden. PCOS is de afkorting voor Poly Cysteus Ovarium Syndroom. Kort uitgelegd zijn dat cystes op je eierstokken. Een gezonde vrouw krijgt ook cystes, maar op het moment van de eisprong knapt er zo’n cyste. Bij PCOS worden die cystes een heel stuk groter dan ‘normaal’ en kan de eisprong daardoor uitblijven. Om de definitieve diagnose PCOS te krijgen moet je meerdere symptomen hebben, maar daarover ga ik hier niet uitweiden.


PCOS dus. En die diagnose kreeg ik dus op relatief jonge leeftijd. Een leeftijd waarop je helemaal niet bezig bent met kinderen krijgen, ik althans niet. Ik had altijd wel gedacht dat ik moeder zou willen worden, maar dat is toch anders in mijn ogen. Toen ik de definitieve diagnose kreeg, vroeg ik aan de gynaecoloog wat dit precies betekende. Zij vertelde me dat er daardoor een kans was dat ik minder gemakkelijk zwanger zou worden.


Het is moeilijk te beschrijven wat er door me heen ging op dat moment. Iets wat zo vanzelfsprekend lijkt op die leeftijd, wordt voor je gevoel van je afgepakt. Zoals ik het de laatste jaren wel eens beschrijf aan anderen: Als je tegen kinderen zegt dat ze geen snoepje mogen, terwijl ze er niet om zaten te zeuren, willen ze dat ineens wel heel graag. Voor jullie lezers misschien een gekke vergelijking, maar zo werkt het wel.


Toen ik het nieuws te horen had gekregen van de gynaecoloog, vroeg ik haar wat de vervolgstappen dan zouden zijn. Ik wilde namelijk heel graag weten waar ik aan toe zou zijn, mocht het ooit zo ver komen. Achteraf gezien was het misschien beter als ik er niet naar had gevraagd, maar op dat moment voelde het goed om er naar te vragen.


En wat gebeurd er nadat je de diagnose krijgt. Niet heel veel, behalve dat het je wel aan het denken zet. En het gevoel dat je kinderen wil, wordt dus ineens vele malen groter. Ik had op dat moment zoiets van ‘Ik wil dit nu’. Totaal onrealistisch natuurlijk, want ik was dus ongeveer 19 jaar oud, studeerde nog, woonde nog thuis en had geen vaste baan of iets wat erop lijkt. Gelukkig besefte ik me dat dondersgoed.


Begrijp me niet verkeerd, er zijn natuurlijk stellen of vrouwen die rond die leeftijd of in eenzelfde situatie wel kinderen krijgen, en dat is helemaal prima. Dat moet iedereen vooral zelf kiezen, maar dat was niet mijn ideaalbeeld om het zo maar te noemen.


Ik had op dat moment wel een relatie, en met hem kon ik er goed over praten, maar die relatie was op dat moment geen reden om dan ‘maar’ voor een kindje te gaan. Vervolgens ga je dan nadenken hoe je het dan wel zou willen. Dat was snel genoeg duidelijk voor mij. Wat voor mij belangrijk zou zijn op het moment dat ik met of zonder partner voor een kindje zou gaan zou een stabiel leven en een stabiele financiële situatie zijn. Voor mij hield dat in, niet meer thuis wonen, een vaste baan met voldoende inkomen om het kindje voldoende te kunnen bieden. Dat stabiele leven hield ook in dat een eventuele relatie die ik in de toekomst zou hebben, een stabiele relatie zou zijn, maar dat was optioneel. Al snel was ik er namelijk van overtuigd dat mijn kinderwens geen partner vereiste, en dat ik mijn wens in vervulling zou laten gaan met behulp van een donor als dat nodig was. Ik had ook wat, in mijn ogen, minder realistische verwachtingen voor de toekomst, iets waar ik later pas achter kwam. Zoals een eerste zwangerschap uiterlijk voor mijn 25e, wat later al gauw voor mijn 30e werd, omdat voor mijn 25e al niet meer haalbaar was.


Zoals je kunt lezen, dacht ik op die leeftijd dat mijn leven wel ‘eventjes’ te plannen was. De relatie die ik had op het moment dat ik de diagnose kreeg, liep uiteindelijk stuk en ook een volgende relatie hield geen stand. Het gevoel dat mijn kinderwens geen partner vereiste groeide daardoor. En dat leven plannen bleek toch moeilijker dan gedacht. Ik had inmiddels ervaren dat die stabiele relatie heel erg belangrijk is en dat het moment dat je ervoor kiest om voor een kindje te gaan, ook goed moet voelen.

En toen was daar ineens mijn huidige vriend. Waar ik ruim een maand voor ik hem ontmoette zo naar verlangde. Het verlangen dat je iemand hebt waarbij je thuis komt. Vanaf het moment dat we elkaar leerden kennen viel alles op zijn plek, zo ook het moment dat we ervoor kozen om voor dit kindje te gaan. Deze TTC reis heeft ons nog dichter tot elkaar gebracht en de zwangerschap ook.



In deze blog serie ‘Mommy to be’ houd ik jullie op de hoogte van alle ontwikkelen rondom mijn zwangerschap. Van de keuze om voor een kindje te gaan tot de uiteindelijke bevalling. Vanaf nu komt er in deze categorie regelmatig een blog online, dus blijf de website in de gaten houden!

27 keer bekeken

© 2018 by Mariëlle Nooijen. Proudly created with Wix.com

  • Facebook Basic Black
  • Black Instagram Icon